EPDM (etilen propilen dien monomer), etilen, propilen ve kükürtle vulkanizasyona imkân veren az miktarda dien monomerinden oluşan sentetik bir kauçuktur. Polimer omurgası tamamen doymuş olduğu için EPDM, diğer birçok kauçuğu oksijen, ozon ve UV ışığına karşı hassas hale getiren karbon-karbon çift bağlarını içermez.
Temel özellikler
Doymuş polimer yapısı, EPDM'ye hava koşullarına, ozona ve UV ışığına karşı üstün bir direnç kazandırır; bu nedenle yıllarca dış ortamda veya güneş ışığına maruz kalan parçalarda başarılı performans gösterir.
EPDM ayrıca sıcak su, buhar ve fren sıvısı gibi birçok polar sıvıya ve seyreltik asit/baza karşı iyi direnç gösterir, geniş bir sıcaklık aralığında esnekliğini korur.
En önemli zayıf yönü, mineral yağlara, yakıtlara ve çoğu hidrokarbon bazlı yağlayıcıya karşı düşük direncidir; bu tür ortamlarda EPDM zamanla şişer ve mekanik özelliklerini kaybeder.
Tipik kullanım alanları
EPDM; otomotiv fitil ve contalarında, HVAC contalarında, çatı membranlarında ve dış ortamda veya nemli/tozlu ortamlarda çalışan makinelerdeki kauçuk körük, ekspansiyon körüğü ve koruma kapakları gibi bileşenlerde yaygın olarak tercih edilir.
Hidrolik ve pnömatik sistemlerde, çevresindeki akışkanlar uyumlu olduğu (yani yağ veya yakıt bazlı olmadığı) sürece EPDM körükler, özellikle ozon çatlamasına ve hava koşullarına karşı dayanımı nedeniyle tercih edilir.
Belirtim öncesi teyit edilmesi gerekenler
Kesin sertlik, çekme mukavemeti, uzama ve sıkışma seti değerleri karışım formülasyonuna ve vulkanizasyon sistemine göre değişir; bu yüzden mühendislik kararları için genel referans aralıkları değil, üretime özgü teknik veri sayfaları kullanılmalıdır.
Uygulama yağ, yakıt veya hidrokarbon bazlı gres ile temas içeriyorsa, genellikle EPDM yerine NBR veya FKM gibi farklı bir elastomer daha uygun bir seçim olur.